Dunne bandjes zijn niet eng!

Met de net nieuw gekochte fiets, broek met zachte zeem, bijkleurend wielershirt, helm, schoentjes en zonnebril in de aanslag sta je klaar om voor het eerst een rondje op de racefiets te rijden. Een laag zonnebrandcrème op de armen en benen, want je wilt immers niet als een pinguïn even later op het strand liggen, en gaan!

De straat uit fietsen gaat nog. Eenmaal vastgeklikt hoop je dat je de hele rit niet meer los hoeft te klikken. De bocht door met 15 km/u gaat ook nog soepel. Maar dan… de wijk uit, de polder in, gaat het gas erop. Je ervaren wederhelft, al jaren racefietsende vriendinnen of je vader zetten aan. Ze schakelen op, gaan staan en trappen van je weg. En jij… jij vind dat best een beetje eng.

Wat nu als ik niet goed schakel, gaat het dan kapot? Wat nu als ik ga staan, val ik dan om? En wat nu als ik heel hard ga en moet remmen en niet op tijd uit mijn pedaal klik om nog maar te zwijgen over het insturen van een bocht met 28 km/u…

Dunne bandjes, een krom stuur en vastzitten aan de pedalen…. het zijn een aantal van de angsten die bij vrouwen veelvuldig boven water komen wanneer zij door hun vriend, man of vriendinnen zijn geënthousiasmeerd om een racefiets te kopen. Dames, het is niet eng! Je kunt het leren.

Naast het advies om heel veel te oefenen en niet bang te zijn om eens een blauwe plek op te lopen kun je een heleboel leren. De handigheid van het in- en uitklikken, het afremmen en terugschakelen vlak voor een bocht, het insturen van die bocht en daarna weer vaart maken. Laat je daarbij vooral niet afschrikken door fietsers die je inhalen. Het hoeft allemaal niet in een keer heel hard en snel en professioneel. Het moet wel leuk blijven!!